Zbocze nagle się kończy, przechodzi w płaskie kamienne pole, z którego wystają jak poukładane ogromną ręką skalne piramidy - kilka, kilkanaście głazów jeden na drugim. Po kilku próbach wdrapujemy się na taką, która wydaje się nam najwyższa. Przez chwilę rozglądamy się wokoło, szukając w pobliżu jakiejś wyższej formacji, chociaż w otaczającej nas mgle widoczność jest bardzo mała. Szarość bloków obok nas stopniowo traci ostre kontury, by kawałek dalej całkowicie wtopić się w białą ścianę. Ale w promieniu paru metrów góra ściele się we wszystkich kierunkach w dole, u naszych stóp. Uznajemy, że jesteśmy na szczycie.
A wiec niby zwycięstwo - najwyższy punkt w czasie całego naszego wyjazdu, dach Anglii, nasza mała Czamolungma. Powinno wystąpić uczucie triumfu, ale ja czuję się jakoś dziwnie. Malina milczy, rozgląda się, jakby trochę niepewna. Wyciągamy aparaty, robimy kilka zdjęć. Wieje bardzo silny wiatr, nieustający, przenikliwy, ale mgła jest tak gęsta, że wcale się nie rozwiewa. Albo może rozwiewa się, ale nowe jej pokłady nadpływają tak szybko, że ułomne ludzkie oko nie jest w stanie zauważyć różnicy. Ta mgła oblepia, zniekształca głosy, udziwnia reakcje. Przez parę chwil mam nieprzyjemne wrażenie, że ktoś intensywnie się we mnie wpatruje, ktoś, kto niekoniecznie ma dobre zamiary. Ale już za chwilę znajdujemy szczelinę między dwoma wielkimi głazami, chowamy się w niej i uczucie znika. Patrzymy na siebie, uśmiechamy się. Wyciągam czekoladę (naprawdę ją wziąłem), nalewam do kubków wodę, wsypujemy kisiele, mussli, dodajemy po 2 tabletki witaminy C. Jemy. Mgła wisi nad nami niczym niski strop, kłębi się, pulsuje. Między kamieniami dostrzegam wysuszoną skórkę od banana - znak, że nie jesteśmy tu pierwsi. Z jednej strony krzepiące - może to naprawdę jest szczyt, ale z drugiej znów powraca gorzka myśl, że Magellan, Tenzing i Hillary, Armstrong, zabrali mi, Malinie, wszystkim wędrowcom, żeglarzom, wspinaczom, podróżnikom, coś co jest już nie do odzyskania, zawłaszczyli sobie smak całkowitego i niepodzielnego zwycięstwa, pozostawiając nam gorycz drugiego, trzynastego, osiemdziesiątego ósmego miejsca. Skórki po swoich bananach. Trochę śmieszna jest ta złość na własne spóźnienie, tęsknota za nieznanym i nieodkrytym wtedy, a zadeptanym i obfotografowanym teraz. Ale jest, i czasem wykrzywia twarze takich jak my w smutne uśmiechy, wydobywa z nas nutki archaicznego romantyzmu, których wstydzimy się nawet przed sobą. Wieczni tropiciele, kopiści, naśladowcy...
Ale czas nagli, trzeba wracać. Do zmroku pozostało jeszcze około 4 godzin, wejście zajęło nam prawie trzy. Opuszczamy naszą szczelinę, znów zanurzamy się we mgle. Dwadzieścia minut bezruchu wyziębiło nas, mięśnie ostygły, trzeba się rozgrzać. Idę trochę szybciej niż powinienem, bloki kamienne są duże, wyglądają stabilnie, ale kilka razy niespodziewanie łatwo z niemiłym głuchym łupnięciem osuwają się w dół, grożąc zmiażdżeniem stopy, połamaniem kości. Skupiam się na ważeniu kolejnych kroków, na oślep zmierzam ku przełęczy, z której przyszliśmy. Malina zostaje z tyłu, idzie za mną, w którymś momencie krzyczy, żebym się odezwał, przestała mnie widzieć. Mgła pochłania całą dźwięczność jej głosu, nadaje mu tembr przesypywanych ziemniaków. Odkrzykuję, że jestem i chwilę na nią czekam. Wszystko w porządku, kolana jej nie bolą, tylko dlaczego kręcimy się w kółko, czy nie powinniśmy iść bardziej w prawo?
Dopiero od tego momentu zaczynam zastanawiać się nad kierunkiem. Zdaje mi się, że rzeczywiście trochę odbiłem od naszej trasy, koryguję marszrutę, choć względnie wyrównane głazowisko nie ułatwia orientacji, nie sugeruje żadnej drogi w dół. Nie widać nawet śladu ścieżki. Po dalszych kilku minutach zaczynam odczuwać niepokój. Wiatr cichnie, jakby się czaił, robi się coraz dziwniej. Oglądam się za siebie, Maliny nie widać, wołam ją, odpowiada, z zupełnie innej strony niż się spodziewałem. Znów patrzę przed siebie, ale nie jestem już pewien, w którą stronę przed chwilą szedłem. Mgła gęstnieje.

Ostatnie przygotowania	Przed Buckingham Palace	Planowanie podróży	Pierwszy deszcz
Nocleg w High Barnett	No i łapiemy	Dobre babunie z Hatfield	Katedra w Ely
Katerda w Ely	Dom Crommwella	Nocleg pod Ely	W cieniu katedry
Northumbrland	Northumbrland	Northumbrland	Northumbrland

Bądź pierwszym który skomentuje

Napisz komentarz
Komentarze naruszające netykietę będą usuwane. *Odśwież* swoją przeglądarkę by dokonać zmiany kodu przed użyciem przycisku 'wyślij'. Zachowaj w pamięci treść jeżeli pomyliłeś kod.
Imię:
E-mail
BBCode:
Komentarz:
Kod antyspamowy:*
	Chcę być powiadamiany emailem o dodaniu nowych komentarzy