Kolejnych kilka dni spędziliśmy na zwiedzaniu i był to naprawdę miły czas.

Samosir stanowi swego rodzaju ciekawostkę – jest wyspą na wyspie (czyli na Sumatrze). Poza tym ze względu na wysokość nad poziomem morza jest tu – jak na Indonezję – dość chłodno, a w porze deszczowej codziennie pod wieczór nadciąga gwałtowna tropikalna ulewa. Woda w jeziorze jest bardzo ciepła (ok. 25 stopni), a fale podczas burzy wyglądają prawie tak,  jak na morzu.

Nam najbardziej spodobał się Tuk-Tuk, spokojny, sielankowy, z sympatycznymi knajpkami, hotelikami i wszystkim, czego może potrzebować zmęczony podróżnik. Urzekł nas też targ rybny i bazar w Tomok – krwisty, prawdziwy i bardzo kolorowy.

Osobną historię stanowi nasza wyprawa w góry – na dach wyspy, który postanowiliśmy zdobyć od strony Tomok. Szlak na szczyt jest praktycznie nie do znalezienia. Na szczęście pomogli nam lokalni chłopcy, którzy postanowili iść z nami. Podejście zajmuje około 2,5 h i jest naprawdę trudne: chaszcze, ostre trawy, a na metr do przodu przypadają dwa metry do góry. Ale za to widok z góry wynagradza wszystkie wysiłki – jeśli akurat nie ma mgły, to pięknie widać zarówno Tuk-Tuk, jak i okoliczne tarasy ryżowe. Co nie zmienia faktu, że wspinaczka nas wykończyła, czego nie można powiedzieć o naszych przewodnikach, którzy śmigali w górę jak małpy i śmiali się z naszego sapania, kompletnie mokrych koszul i ciągłych przerw na złapanie oddechu.

Wioska ludzi Batak (pokazowa) z jedyna chata kryta strzecha, jaka widzielismy na calej wyspie






Widoczki z wedrowki








Polwysep Tuk-Tuk


Nasi przewodnicy

Bazując na mapie którą zdobyliśmy w bibliotece w Tuk-Tuk, wytyczyliśmy sobie trasę przez trzy położone w górach wioski: Ronggurnihutę, Sidihoni i Dolok. Stamtąd chcieliśmy zejść do położonej niedaleko Tuk-Tuk Ambarity. Niestety, mapa okazała się dramatyczną porażką – ze swoim wyskalowaniem miała się nijak do rzeczywistości. Zamiast planowanych 30 minut, marsz do Ronggurnihuty zajął nam bite trzy godziny. Droga wiodła przez klimatyczny, mglisty las, który jednak po pewnym czasie przestał nam się podobać. Do tego, kiedy pytaliśmy o szlak z Dolok do Ambarity, miejscowi stukali się w głowę. Szlak jest na mapie, ale w praktyce nie istnieje.

Na szlaku






Miesozerne roslinki


Mglisty las

Po kolejnych paru godzinach marszu nasi przewodnicy zdecydowali się zostać u krewnych, a my – zmęczeni, głodni i zmoknięci, brnęliśmy dalej, w stronę najbliższego miasta. W końcu, już w kompletnych ciemnościach, udało się nam złapać ciężarówkę do Pangaruran. Droga po której jechaliśmy, ilością dziur i błota jak żywo przypominała klimaty z Tadżykistanu i Kirgistanu, a w kabinie ledwo udało się nam upchać. Ale jechaliśmy, a to było najważniejsze. Z Pangaruran do Tuk-Tuk wzięliśmy lokalny transport (motorek z przyczepką), i w końcu – po 15 godzinach w trasie, znaleźliśmy się w naszym pokoju. W sumie przeszliśmy około 40 kilometrów i była to naprawdę męcząca wycieczka. Chociaż jednocześnie ciekawa i pełna wrażeń.

Generalnie trzeba powiedzieć, że nasz debiut w Indonezji uważamy za jak najbardziej udany – mamy nadzieję, że najbliższe 2 miesiące będą równie aktywne i fajne!

Ronggurnihuta

Stopy Natalii po 40 km marszu

Na koniec parę informacji praktycznych:

Dojazd:

Nocny autobus z Dumai do Parapat kosztował nas 180’000 Rp od osoby – sporo przepłaciliśmy, na pewno można taniej. W środku klima, telewizor i muzyczka, cała trasa trwa plus minus 12 godzin. Koło 6.00 rano nagła przesiadka w upakowany do granic możliwości busik. Jak się okazuje, za dodatkową opłatą 9 000 Rp od łebka. Z Parapat prom na Tuk-Tuk na wyspie Samosir – 7’000 Rp.

Ceny:

• Ceny za nocleg zaczynają się od 50’000 Rp za wielki pokój, zazwyczaj z fantastycznym widokiem na jezioro Toba. Warto trochę poszukać i warto się targować. Nie warto natomiast wierzyć naganiaczom w Parapat, że jedynie ich pomoc umożliwi znalezienie wolnego miejsca – byliśmy na Samosir w czasie świąt i naprawdę nie spotkaliśmy żadnych dzikich tłumów. Za to hoteli mnóstwo, jest w czym wybierać.

• Cena za wypożyczenie motoru – od 60’000 Rp za dzień, czasem w cenie jest też pełen bak paliwa.

• Dobry obiad: od 20’000 Rp.

Jedna z ofert Tuk-Tuku - pranie i magiczne grzybki ;-)