A więc stało się...

Planowany od dłuższego czasu wypad na MRU doszedł do skutku.

Miejsce spotkania – tradycyjne jak dla tego typu imprezy – Dąbrowskiego 441, godzina też tradycyjna – 16:30.

Plan był tradycyjnie w mojej głowie – bo oczywiście podczas tego typu wyjazdów ilość nieprzewidzianych zdarzeń była dość wysoka.

O (prawie) zaplanowanej godzinie ruszyliśmy na Zachód :-)

Po dojechaniu w okolice MRU było już ciemno, co znacznie utrudniło nam pierwsze zadanie – znalezienie wejścia na odcinek centralny, ponieważ nasze tradycyjne zejście okazało się niestety tym razem bardzo skutecznie zamknięte. Zajęcia w podgrupach – czyli poszukiwanie innych wejść – nie przyniosły efektu w związku z czym padło magiczne hasło Schill.

Przyjęliśmy więc kierunek powrotny i po krótkim czasie znaleźliśmy się pod mostem J gdzie nastąpiło małe przeformowanie sił i środków (czyt. wypakowanie się z samochodu), a następnie ruszenie na WG Schill. Tu zostaliśmy przywitani prawie chlebem i solą, czyli tradycyjnie otwartym wejściem oraz pustą naszą komnatą do spania.

Tu trasa jak zwykle – dojście do zejścia, trochę czołgania się i przygotowania do wejścia w zalany korytarz. Okazało się jednak, że poziom wody coraz bardziej się podnosi i coraz mniej suchego miejsca jest w środku. Po przebraniu się w odpowiedni ubiór podjęliśmy próbę wejścia. Kolejną niespodzianką był fakt, że w korytarzu jest już tak ciasno, że w kasku niestety się nie da przejść. Osoby mniej doświadczone zostały cofnięte. Po szybkiej reorganizacji i krótkiej analizie stwierdziliśmy że wchodzi Adam i ja (Łukasz). Dość ciasnym przejściem przy niezbyt wielkiej powierzchni do oddychania udało nam się, w nie do końca ciepłej wodzie, przejść do końca. Niestety prace na końcu korytarza znacznie się spowolniły i po zapoznaniu się z nimi wróciliśmy tą samą drogą. W związku z zaistniałą sytuacją powrót był dość szybki (w miarę naszych możliwości poruszania się, bo woda lecąca z nóg przez całe ciało i wylewająca się szyją znacznie utrudniała poruszanie się – głównie czołganie). Potem szybki desant do samochodów, gdzie na najbardziej przemarzniętych czekała gorąca herbata, za co składamy jeszcze raz wielkie podziękowania.

No i tu powoli zbliżał się koniec imprezy. Zebraliśmy cały sprzęt mokry i brudny jak .... i przyjęliśmy kierunek Poznań, gdzie czekała na nas gorąca (stety niestety) kolacja (myślę, że wszyscy się zgodzą z podziękowaniami dla mojej żony). (Jak najbardziej - niech żyje Alicja!!! Adam) Następnie niektórzy trafili poprzez wannę prosto do łóżka, a inni ruszyli do swoich domów.

Koooonieccc.