Wyjazd – piątek 21 lipca 2006 r. Jestem umówiony z Natalią i Wiciem na Lodowej o 22.30, razem mamy podjechać po Sylwię na Jarochowskiego. Nat przyjeżdża pierwsza, jest roześmiana, pełna entuzjazmu, śpiewająca. W wojskowych spodniach, które dostała od nas na urodziny wygląda jak rasowy tramp. Uwielbiam ją w tym momencie, mało jest ludzi, którzy umieją się tak pięknie cieszyć, od jej radości aż chce się tańczyć. Jedziemy!

Wyciągam z piwnicy oba rowery (damka mojej mamy i nieśmiertelny Kołaszewski), dopompowuję koła, sprawdzam łańcuchy. Wicia nie ma, ruszamy, chcemy jeszcze zrobić zakupy - kilka piwek, baterie do pendrive’a i naszych rowerowych lampek, Nestea. Po chwili pod sklep podjeżdża Wiciu – tak samo rozradowany, na maksymalnie obciążonej starej kozie i w kasku ze świecącą czołówką. No i z klasycznym bananem od ucha do ucha. Jego bagaż jest większy niż nasz i musi taki być – Nat i ja wracamy już w poniedziałek rano, a dla Wicia i Sylwii wyjazd będzie trwać aż do przyszłej niedzieli, prosto znad morza jadą pociągiem na Mazury, do Rucianego-Nidy, i stamtąd dalej, znowu rowerami, na północ, do Giżycka. Tam mamy się w czwartek spotkać.

Koło 23.00 startujemy spod Lewiatana. Natalia na pierwszych 20 metrach dwa razy się przewraca, ale potem już jakoś jej idzie. Nie zraża się w każdym razie. Pod blokiem Sylwii pierwsze zdjęcia. Sylwia jest chyba trochę stremowana perspektywą rowerowego wyjazdu z nami, ale po doświadczeniach z Babińca trudno się jej dziwić – wie już, że jesteśmy z Wiciem zdolni do wszystkiego. Choć z drugiej strony teraz jest względna równowaga, Nat i Sylwia kontra nas dwóch. Zresztą potem okaże się, że pedałująca Sylwia jest w swoim żywiole – jej uśmiech na trasie między Węgorzewem a Gołdapią przejdzie do historii. Ale to dopiero za kilka dni, póki co zmierzamy przez nocne miasto w stronę dworca PKP, mimo wszystko z wiarą w następny zakręt drogi, co znów okaże się nie ten... Taki imperatyw.

Od początków planowania tego wyjazdu mamy nadzieję, że uda się nam jakoś wcisnąć do wagonu bagażowego, razem z naszymi rowerami. Ja raczej nie wierzę, ale postanawiamy spróbować – na peronie rozdzielamy się na dwie ekipy, jedna ma szturmować normalne przedziały, a druga wagon rowerowy. Kiedy przyjeżdża pociąg okazuje się, że spanie przy rowerach nie jest żadnym problemem. Rozkładamy w kąciku nasze karimatki, otwieramy piwka, rozluźniamy się, zaczynamy rozmawiać. W głogowskiej nomenklaturze Nat to się nazywa chilout. Zasypiamy koło 3.00.

Cdn.